فاپی!

گاهی از میان تمامی دوستانت، خویشاوندانت و حتی عزیزانت

یک "کنیز" وفاداری و صداقتش از همه نسبت به تو بیشتر است!...

و زلالی چشمانش از حقیقت سیراب است و این را میتوان از کیلومتر ها فاصله فهمید...

براستی گردنکشان و ستمکاران و سیه بختان روزگار کدامیشان کنیز و برده بوده اند؟!

چرا همیشه باید قهرمانان داستان ها را ستود؟ که در نبود اینان قهرمانی نبود!

اصلا براستی کدام قهرمان؟ قهرمان از نظر من و شما؟!

حرفم این است، گاهی "گاهی" باید در حضور این بردگان خموش شد و زانو زد...

و اندکی درس آزادی گرفت...

این بار فقط شما بگویید...